Volcano

Een vulkaan heeft twee gezichten: de serene schoonheid van de berg, en de verwoesting die hij zonder waarschuwing kan ontketenen. De partituur zet die twee tegenover elkaar.

In het begin slaapt de vulkaan en verraadt hij zich slechts met een laag, onrustig gerommel. Dat gerommel zwelt aan tot een prachtige uitbarsting, en wanneer het vuur wegebt hangt er een sluier van stof en rook over de vallei beneden. Langzaam trekt die op en geeft de vallei haar mooie kleuren terug — de tweestemmige fluitsolo.

Maar de rust is bedrieglijk. Beetje bij beetje neemt de angst voor een tweede uitbarsting bezit van de vallei: het basregister zet de tritonus in, en het tritonusakkoord krijgt steeds meer invulling. Dan barst de vulkaan opnieuw uit — heftiger nu, en veel verwoestender. Net wanneer de vallei tot rust komt en zich probeert te herstellen, slaat de berg een laatste keer toe, en daarmee eindigt het stuk.